178/32 dagen.

Het begon in september 2009. De zomer liep op zijn eind, de herfst was in aankomst en iedereen begon langzaam weer met een nieuwe start. Bij mij gebeurde precies hetzelfde. 2 September 2009 werd 19jaar. Na een flinke domper op mijn 18e verjaardag, besloot ik er dit jaar eens uitgebreid van te genieten. De fase van grote 'sweet16-feesten' was ik al een poosje ontgroeid dus ik besloot om het klein en simpel te houden. Slechts mijn vaste vriendinnengroepje met een ouderwets drankspelletje. 's Avonds zijn we uiteraard de stad in geweest om iedereen gedag te zeggen en blijkbaar, zonder dat ik het wist, stond hij daar ook. De week erna ging ik weer de stad in en ook toen was hij aanwezig. Zonder dat ik het door had, zonder dat ik er überhaupt naar opzoek was, stond mijn toekomstige vriend recht voor mijn neus.

Er gingen enkele dagen voorbij, het stappen was inmiddels afgelopen en ik begon net mijn draai weer te vinden op school, totdat ik een privé-bericht kreeg op het sociale media 'hyves'.
Het bericht bevatte slechts één zin: 'Jij bent best wel klein.' Ja, goh, dat wisten we nog niet. Zo reageerde ik uiteraard ook. Er ging weer een week voorbij en aangezien ik een enorme control freak ben, besloot ik om mijn hyves-inbox te legen. Mijn aandacht werd getrokken door een bericht van 'Django', de naam zei mij niks dus uit nieuwsgierigheid opende ik het bericht. Toen ik het bericht nogmaals las, besefte ik me dat ik helemaal geen Django kende. Bij de eerste keer dacht ik namelijk dat hij een oud klasgenoot van het vwo was, maar dit bleek dus niet zo te zijn.

Nadat ik hem een berichtje had terug gestuurd met de vraag wie hij nou eigenlijk was, ging het allemaal heel snel. Vanuit slechts 9 privé-berichten ontstonden diverse msngesprekken en binnen 2 weken was de eerste date gepland. Een ordinair avondje naar de bioscoop. En dan wel naar de film 'Inglorious Bastards'. Mensen zeggen dat je met een avondje bioscoop iemand niet leert kennen, maar dit was voor het eerst dat ik dacht: Wauw, wat een film al niet kan doen.
Inglorious Bastards is van zichzelf al een geweldige film, laten we dat voorop stellen maar toen ik hem hoorde lachen om bepaalde aspecten film; wist ik zeker dat dit iets heel moois kon worden.
In de weken die volgde leerde ik hem langzaam aan beter kennen, zijn ouders en zusje leken me te mogen maar toen kwam het slechte nieuws. Hij zou van januari tot augustus op stage gaan in Portugal. Aangezien we pas enkele weken aan het daten waren, sta je er nog niet zo bij stil wat die ene zin nou daadwerkelijk inhoudt. Maar hoe dichterbij het kwam, hoe vaker ik hem zag en meer ik verliefd op hem werd, begon ik me wel degelijk te beseffen wat het inhield. Na ruim een jaar vrijgezel te zijn geweest had ik eindelijk weer iemand gevonden waar ik volledig voor wou gaan. Met nog slechts 3 weken op de teller hebben we een goed gesprek gehad, want hoe pak je zoiets nou aan?

Stap 1. Wil je dit? Ben je gek genoeg op elkaar om 7 maanden zonder elkaar te kunnen?
Zo ja, ga door naar stap 2.
Stap 2. Welke mogelijkheden zijn er wat betreft sociale media en communicatie?
Antwoord: Bellen, Mailen, MSNen, SMSen, Skypen.
Stap 3. Is er een mogelijkheid om elkaar tussentijds te zien?
Antwoord: Ja! Hij verbleef in het huis van zijn ouders en ryan air bleek spot goedkoop te zijn.
Stap 4. Het je ouders vertellen.. hoe?
Antwoord: 2 weken lang zeggen hoe gek je wel niet op hem bent en het daarna vertellen.
Stap 5. Het gewoon doen.

Inmiddels zijn we 178 dagen verder met nog slechts 32 dagen te gaan.
Over 14 dagen vertrek ik voor een 13-daagse vakantie naar Portugal om hem vervolgens nog 5 dagen te missen en daarna weer voor altijd in mijn armen te sluiten.

In al deze maanden heb ik geleerd dat, wanneer iets veel voor je betekend je er volledig voor moet gaan. Het is niet altijd even makkelijk geweest. Kleine ruzies en veel huilen hoort er nou eenmaal bij. Ik heb er in die 178 dagen nog geen seconde spijt van gehad. Django betekend alles voor me en ik zou het zo weer over doen!

Oranje.

Ondanks dat ik de kleur oranje vre-se-lijk vind,
het veel te warm is
& ons elftal geen enkel stukje mannelijk schoon bezit;

toch nog heel veel succes vanavond mannen!
Hup Holland Hup!

De niet-logische logica van vrouwen

Waarom trappen we er iedere keer weer in? 'Nee, er is echt niks, ik heb geen contact meer met haar.' Yeah right. Als er echt niks meer zou spelen, waarom verwijder je dan constant haar berichten voordat ik ze kan lezen? Waarom vermoedde mijn vriendinnen dan dat je vreemd gaat. En jij blijft maar zeggen 'Wie geloof je nou? Je vriendinnen of mij?' En dan voel je je telkens weer schuldig, wanneer je dat lieve koppie voor je ziet, dat hij überhaupt oooooit zou vreemd gaan. Natuurlijk doet hij dat niet. Toch? Nee toch? Dat zou hij toch nooit over z'n hart verkrijgen? Geloof me. Dat doet hij wel.
Vele vrouwen denken dat, nadat hun ex is vreemd gegaan, andere mannen niet zo zijn. Dat alleen hij een klootzak was en dat er vast een lieve man rond loopt die onvoorwaardelijk van je zal houden. Niet dus. Uiteindelijk zijn ze allemaal hetzelfde. Zolang je geen maatje 36 hebt, cup D en mooie ronde billen, kun je er vanuit gaan dat het fout gaat. Kies voor jezelf als het nog kan. Maatje 32 of 44, we zijn allemaal mooi en als hij dat niet inziet, dan kan hij inderdaad maar beter weg blijven.

I'm done with you.

Loesje.

Vandaag werd ik geïnspireerd door een quote van Loesje: 'De eerste werkdag was misschien niet het beste moment om stil te staan bij de zin van het leven.' Waarom niet? Juist de eerste werkdag is daarvoor geschikt. Je stapt op dat moment in een nieuwe fase van je leven en is het dan niet eerlijk tegenover jezelf om er eens bij stil te staan wat het nou daadwerkelijk bijdraagt aan de dagelijkse sleur? Ik zal mijzelf als voorbeeld nemen: Enkele weken geleden heb ik gesolliciteerd voor een stageplek bij dé dierentuin van Nederland, nou vooruit, dé dierentuin van Arnhem: Burgers' Zoo. Nadat ik een plekje toegewezen had gekregen in de vergaderzaal, zat ik oog in oog met mijn toekomstige stagebegeleider Mr. L. Het gesprek verliep goed en na enkele dagen kregen ik een telefoontje met het bericht: 'Jij bent het geworden!' En dan? Uiteraard de oprechte felicitaties van je familie en vrienden, een schouderklopje van je stagecoördinator en zelfs je vriend ziet in dat 40uur in de week stage lopen zonder stagevergoeding een unieke kans is. Ja, inderdaad: 40uur per week, 160uur per maand voor 0 euro. Geloof me, het is en blijft moeilijk om daar de 'kans' van in te blijven zien. Vervolgens zit je thuis op je zolderkamertje en denkt: Wil ik dit wel? Waarom zou ik dit doen? Waarom geen betaalde stage? Wat levert deze stage me op? Wil ik deze opleiding nog wel doen? Wat wil ik na de opleiding? En als uiteindelijk om 18.00 je moeder roept dat het eten klaar is en je braaf aan tafel nog eens verteld hoe gezegend je wel niet mag zijn met zo'n top stage, ben je alweer vergeten wat Burgers' Zoo toevoegt aan de zin van je leven...